De Praktijk

Ik ben Jacobien Carstens, ik heb bètagamma en wiskunde gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Het laatste semester van mijn studie heb ik in Australië gewoond. Ik heb daar aan de Universiteit van Melbourne mijn scriptie geschreven. In die periode ben ik ook begonnen aan het project DisWis Poincaré. Samen met mijn studiegenoot en goede vriend, Sebas Eliëns, heb ik lesmateriaal over topologie en het vermoeden van Poincaré ontwikkeld. In de topologie is informatie over afstand onbelangrijk, best toepasselijk voor een samenwerking tussen Amsterdam en Melbourne.

Topologie is een abstract wiskunde vak en over het vermoeden van Poincaré hebben de grootste bollebozen een eeuw hun hoofd gebroken. Een lastig onderwerp dus. Het is een uitdaging om een leuke, inhoudelijk sterke lesmodule te maken. Mijn werk is zeer gevarieerd, de ene keer programmeer ik een applicatie terwijl ik me een andere keer over een wiskundig bewijs buig.

Naast mijn werk voor De Praktijk ben ik ook student assistent op de UvA. Ik geef werkcolleges aan eerstejaars studenten en werk mee aan een onderzoek naar ‘mobile learning’. Bij dit laatste maak ik een applicatie voor jonge kinderen op een mobiele telefoon. Mijn programmeer hobby komt hierbij goed van pas.

In de rest van mijn tijd probeer ik nog zoveel mogelijk leuke dingen te passen; spelen met het hondje van mijn broer, hardlopen, boeken lezen, muziek luisteren, veel koffie drinken, hier en daar een feestje en zo vaak mogelijk op reis.

“Wat studeer jij?” is een vraag waarop het antwoord “wiskunde” vaak angstige gezichten oplevert. Meestal probeert men snel van onderwerp te veranderen om elke herinnering aan de verschrikkelijke algebra te vermijden. Dit is uiteraard onnodig. Ik geef toe dat wiskunde moeilijk is. Maar wiskunde kan ook erg leuk zijn. Denk daarbij maar aan moeilijke (logische) raadsels, sudoku’s en het tekenen van huisjes zonder je potlood van het papier af te halen. Men weet vaak niet dat men eigenlijk zeer diepgaande wiskunde aan het toepassen is bij het oplossen van dit soort opdrachten. Het is daarom jammer dat er niet aan dit soort wiskunde gedacht wordt als ik zeg wat ik studeer.

In 2009 begon ik met mijn eerste collegereeks DisWis. Dat was een zeer leuke ervaring. Ik zag hoe de leerlingen spelenderwijs bekend werden met de grafentheorie en aan het eind simpele wiskundige bewijzen konden geven. Het college wordt gegeven aan de hand van een paar leuke toepassingen van grafentheorie. Dit zorgt er volgens mij ook voor dat deze niet al te makkelijke tak van wiskunde toch als leuk wordt gezien en onthouden. Dat merkte ik vooral aan de manier waarop de leerlingen over de stof praatten.

In de zomer van 2009 werkte ik aan het practicum ‘its lab NS’. In dit practicum maken de leerlingen zelf een dienstregeling voor de treinen van de NS. Dit doen zij aan de hand van wiskundige methoden die veel lijken op de methoden die de NS zelf gebruikt. Hiermee wil ik laten zien dat ook op hoog niveau wiskunde zeer leuk kan zijn.

Ik ben Anne de Haan, 4e jaars wiskundestudent aan de Universiteit van Amsterdam. Dit jaar ben ik met de master Mathematics begonnen in de CE-variant (communicatie&educatie). Dit houdt in dat ik naast het volgen van wiskundevakken ook stage ga lopen op een middelbare school en didactiekvakken ga volgen. Na mijn studie wil ik graag als wiskundedocent aan de slag.

In 2008-2009 heb ik op twee scholen (het Kennemer College in Beverwijk en het Gymnasium Felisenum in Velsen-Zuid) DisWis gegeven. Aan de hand van leuke toepassingen, zoals het Koningsberger bruggenprobleem, het vierkleurenprobleem en het oplossen van roosterpuzzels, heb ik de leerlingen basisbegrippen uit de grafentheorie geleerd. Bovendien konden de leerlingen tijdens deze lessen kennis maken met het bewijzen van handige stellingen, zodat ze een indruk krijgen van universitaire wiskunde. Dit was erg leuk om te doen. Niet alleen de wiskunde zelf, maar vooral ook om met de leerlingen bezig te zijn en te proberen om de moeilijke onderwerpen toch duidelijk over te brengen. Bovendien vond ik het erg leuk om het plezier van de leerlingen te zien, wanneer ze iets begrepen of zelf opgelost hadden.

Naast het lesgeven op de middelbare school vind ik ook kleine kinderen leuk. Ik pas graag op op kinderen van vrienden. Van kleins af aan speelt ook mijn geloof in God een belangrijke rol in mijn leven, ik vind het fantastisch om hier meer over te leren en met vrienden over te praten en sinds een paar maanden ben ik ook leidster in de kinderkerk, waar ik erg van geniet. Tot slot houd ik van lezen, piano spelen, foto's maken, fietsen of wandelen in de natuur en in de winter schaatsen (het liefst natuurlijk op natuurijs) en langlaufen.

Ik ben Gerrit Oomens en ik studeer wiskunde aan de Universiteit van Amsterdam. Ik vind tot nu toe vrijwel alle richtingen binnen de wiskunde erg interessant en op het moment houd ik me dan ook bezig met het volgen van zoveel mogelijk wiskundevakken. Naast de studie werk ik graag met computers en ontwikkel ik webapplicaties voor de UvA. Ook vind ik het erg leuk om dingen uit en te leggen en daarom ook om af en toe les te geven, zowel op de universiteit als in het middelbaar onderwijs.

Aan het begin van het schooljaar 2008-2009 heb ik voor De Praktijk een DisWis lessenserie gegeven aan leerlingen van een aantal middelbare scholen in Alkmaar. Dit was de eerste keer dat ik echt lesgaf aan middelbare scholieren, en het waren ook gelijk 40 leerlingen uit 4 VWO, dus dat was wel even wennen. Toch heb ik het erg leuk gevonden en heb ik er veel van geleerd. Het was een leuke groep en velen van hen wilden graag wat meer wiskunde leren. Ik heb met plezier geprobeerd om hen iets over grafentheorie - en daarmee ook over wiskunde in het algemeen - te leren en te laten zien hoe ‘echte’ wiskunde eruit ziet. Graag wil ik nog eens een DisWis-serie geven, als mijn overvolle rooster dit ooit zal toelaten.