5. Toetsmoment
Afgelopen weekend heb ik een tussentoets samengesteld voor de leerlingen van het Vossius. De toets ging over de eerste vijf hoofdstukken, ik zag opgeluchte gezichten na het nieuws dat inductie daar niet bij hoorde. Het samenstellen van zo’n toets is ook weer iets waarvan je nooit had gedacht dat ooit te zullen doen. Beslissen of je iedereen met een 1 laat beginnen of dat elk punt verdiend moet worden. De punten zo indelen dat iedereen een zes kan halen. Ik heb zelf de toets in rustig tempo gemaakt en de tijd opgenomen zodat de leerlingen de toets wel binnen het uur af kunnen hebben en niet na een kwartiertje klaar zijn.
Gewapend met dertig toetsen en eigen studiemateriaal, om niet een uur voor me uit te hoeven staren, begon ik de les met het beantwoorden van een paar laatste prangende vragen. Vervolgens moesten alle tafeltjes uit elkaar en het afkijken kon beginnen. Heel grappig om te zien dat leerlingen nog steeds dezelfde afkijktechnieken hanteren.. Dan kijk je iemand lachend aan om ze te laten weten dat je ze doorhebt en dan krijg je zo’n onschuldige blik terug van ‘ik deed niks..’
De leerlingen hebben de toets goed gemaakt, de cijfers lagen tussen de 4,7 en 9,2. Het cliché van de vraag verkeerd lezen ging voor één leerling op, die tot twee keer toe op een andere vraag antwoord gaf. Zonde, want hij is wel goed. Ik merkte dat ik heel graag wil dat leerlingen, die ik zelf goed of leuk vind, de toets goed hebben gedaan. Je moet natuurlijk dat subjectieve oordeel laten varen, maar je gaat er stiekem bij een goede leerling eerder vanuit dat hij of zij met een heel onhandig opgeschreven antwoord toch het juiste bedoelt. Heel erg leuk om te zien dat sommige leerlingen inmiddels in staat zijn om het een en ander heel formeel te bewijzen met juiste wiskundige notatie, waar anderen een soort ‘eromheen gepraat verhaaltje’ opschrijven. Er was zelfs een leerling die een bewijs met inductie heeft gebruikt voor een opgave die we in de les nooit behandeld hebben, daar word je wel gelukkig van!